Wiek: 21 Dołączył: 12 Lis 2004 Posty: 235 Skąd: Kraków
Wysłany: 2005-03-29, 07:23
z tego, co pamiętam, to na http://fortykrakow.prv.pl było coś o strażnicach. Konkretnie o tych niemieckich z IIWW, ale o ck strażnicach nic nie widziałem w sieci, gdzie indziej też nie
_________________ 1 zł = 100 gr = 10 gr x 10 gr = 1/10 zł x 1/10 zł = 1/100 zł = 1 gr
Wiek: 35 Dołączył: 06 Lut 2005 Posty: 132 Skąd: Kraków
Wysłany: 2005-03-30, 05:35
O c. i k. strażnicach kolejowych można przeczytać na stronie krakowskiego TPF-u. Co prawda obecnie ta podstrona jest niedostępna (aktualizacja), ale radzę zajrzeć za jakiś czas ponownie - warto.
_________________ K.u.K. mährisch-galizisches Festungsartillerieregiment 2 "Eduard Freiherr von Beschi"
czy ktoś mógłby mi powiedziec, gdzie moge znalezc mape dojazdu i położenia do Fortów Kraków? bo to widzę sami znawcy się spotykali, a dla kogoś kto aż tak dokładnie sie w terenie Krakowa nie orientuje to moze byc trudne... szukałem jakiejś mapy z wykazem pozostałości po twierdzy, żebym mógł podczas jakiejs wycieczki do Krakowa podskoczyć tu i ówdzie, ale nic z tego... w necie nie znalazłem (zawsze jak się szuka czegoś konkretnego to tego nie umie się znaleźć ), a na mapach papierowych także to nie jest zaznaczone
_________________ Boże wspieraj, Boże ochroń
Nam Cesarza i Nasz Kraj...
Nie ma tego na mapach papierowych???? Na wszystkich, które ja mam, większe forty są zaznaczone, a niekiedy nawet podpisane. Proponuję też poszukać w bibliotekach książki "Mury, które broniły Krakowa" Jana Piwowońskiego, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1986. Na pierwszej i ostatniej stronie są dwie części planu Krakowa, na których zaznaczone są dokładnie wszystkie forty, szańce itd. Choć, rzecz jasna, nie wszystkie już istnieją.
_________________ "Odrzucamy wszelkie totalizmy, opieramy się na kulturze łacińskiej, wyrażamy nadzieję na odrodzenie ludów w dorzeczu Dunaju, chcemy wspólnej granicy z Węgrami, chcemy monarchii."
K. u. K. Feldmarschalleutnant K. von Gross-Sanden, "Tiger von Krakau"
znalazłem na jednej stronce położenie obiektów, ale było ono na oko - a ponieważ brakowało ulic, na jakich się znajdują lub w poblizu jakich sie znajdują - szukanie ich mogło nieco zająć. tu jest znacznie dokłądniej.
_________________ Boże wspieraj, Boże ochroń
Nam Cesarza i Nasz Kraj...
bylem latem w Przemyslu - ta armata 1875 to zenada - taki skarb a lezy w takim miejscu, ze slow brak - nie mozna z nia cos porzadnie zrobic ?? zdjecia jak byla na lawecie na Letowni pokazywaly eksponat - a na tym pseudo dziedzincu lezy zlom
makabra - pogratulowac tylko odpowiednim organom (z malej litery bo nie wypada pisac duza ...)
pozdrawiam i przepraszam, ze tak obok watku ale jestem nowy i dopiero sie przygladam jak to wszystko funkcjonuje
co prawda to nie Kraków i nie Przemyśl, ale garść podstawowych informacji o austriackiej twierdzy Franzensfeste w pobliżu przełęczy Brenner (dziś po włoskiej stronie).
Podaję link, bo wiem, że do CK Monarchii dzisiaj mało kto zagląda:
W książce G. M. Tabarelliego "I Forti Austriaci nel Trentino e in Alto Adige" są doś dokładne archiwalne plany Franzfeste. Jak ktoś ma ochotę mogę zeskanować i podesłać.
Przestępstwem pewnie będzie... jakbyś mógł podesłać mi maila z przypomnieniem w piatek (wisielpl@poczta.onet.pl) byłbym wdzięczny - ostatnio zapominam o wszystkim... a teraz nie wyrobie czasowo ze skanowaniem.
Swoją drogą to coś niewiele się dzieje na forum. Może trochę rozruszam ludzi informując, że ściągnąłem rewelacyjne materiały do Krakowa, Przemyśla i nie tylko. Z lat 1878-1905. Raporty z inspekcji fortyfikacji, posiedzenia komisji fortyfikacyjnych, detaliczne opisy fortów, uzbrojenia, itd. Niestety opracowywał to będę dopiero od czerwca - wcześniej praca nie pozwala. Z tego co na feriach miałem czas przetłumaczyć to lekko zmiękłem jak szczegółowe są to materiały. Tu tylko fragmencik....
19 czerwca 1878 r. Wydział 8 Państwowego Ministerstwa Wojny nakazał rozpoczęcie prac przy budowie 9 szańców wokół Przemyśla . Prace miały być prowadzone na podstawie sporządzonych w latach 1876-1877 projektów. Do wykonania wybrano szańce w zewnętrznym pierścieniu. Po ich zrealizowaniu powstać miała namiastka zewnętrznego pierścienia, z daleko od siebie położonymi, aczkolwiek równomiernie na całym obwodzie, szańcami. Dzieła przyjęte do realizacji to: I „Przekopana”, II „Jaksmanice”, III „Łuczyce”, IV „Optyń” i VI „Iwanowa Góra” (na prawym brzegu Sanu) oraz IX , X „Orzechowce”, XI „Duńkowiczki” i XIII „Bolestraszyce” (na prawym brzegu Sanu) . Poza szańcami rozpoczęto budowę dróg, baraków magazynowych, prochowni i składnicy materiałów przy Dyrekcji Inżynierii Fortecznej (Genie-Baühof). Na prace Państwowe Ministerstwo Wojny wyasygnowało kredyt w wysokości 885 000 guldenów .
Prace rozpoczęto 24 czerwca 1878 r., po tym jak wszystkie wojska mające brać udział w pracach budowlanych dotarły w pobliże miejsc budowy. Żołnierzy zakwaterowano w stodołach i w namiotach. Z przyczyn dyscyplinarnych i sanitarnych zrezygnowano z kwaterunku u włościan, szczególnie że kwaterunek w okresie letnim w namiotach nie stwarzał problemów .
Całością prac kierował dyrektor Dyrekcji Budowy Fortyfikacji pułkownik Anton Werner. Wyodrębniono trzy grupy robót: A (szańce i drogi na prawym brzegu Sanu), B (szańce na lewym brzegu Sanu) i C (obiekty zaplecza). Grupą A kierował major Michael von Gyürits (wraz z przydzielonym mu urzędnikiem Ferdinandem Füchsem), grupą B major Edward Führer (urzędnik Johann Fiala), zaś grupą C kapitan Friedrich Pickel (urzędnik Franz Hilmar). Do wykonia prac przeznaczono 1. pułk inżynieryjny cesarza Franciszka Józefa, pułk pionierów oraz 1. pułk piechoty. Część prac wykończeniowych i rzemieślniczych wykonywali cywilni pracownicy, także budową baraków i magazynów zajęło się prywatne przedsiębiorstwo. Specjalna grupa na stałe detaszowana z 1. pułku inżynieryjnego pod dowództwem kapitana Franza Horáka pracowała przy budowie składnicy materiałów inżynierii. Do jej pilnowania losowano z 1. pułku inżynierii grupę żołnierzy na tygodniowe tury .
Szefowie grup oraz dowódcy obiektów opracowywali szczegóły dotyczące zadań wykonywanych przez podległe im wojska. Prace rzemieślnicze wykonywane były w systemie akordowym. Grunt pod budowę był wykupywany, zaś za zniszczenia w drzewostanie i w uprawach rolnych były wypłacane odszkodowania. Łączny koszt budowy 9 szańców (wliczając wszystkie koszty – wykup gruntów, odszkodowania, materiały, drogi, wynagrodzenia dla rzemieślników) przewidywany był na 800 000 guldenów. Z powodów dużych kosztów budowy baraków magazynowych (4000 guldenów za barak bez kosztów wykupu gruntu), Werner jeszcze przed rozpoczęciem prac zrezygnował z budowy zalecanych przez Państwowe Ministerstwo Wojny 25 baraków dla artylerii .
W pierwszym tygodniu prace napotkały na spory problem, ponieważ na czas nie przybyło 2000 taczek, koniecznych do przewożenia ziemi podczas kopania fos i sypania wałów. Początkowo liczba cywilnych robotników była niewielka – ok. 100 osób, jednak w miarę postępów prac stale się powiększała by sięgnąć ok. 500 osób. Werner 1 lipca przewidywał możliwość uzbrojenia szańców już w sierpniu, zaś całkowitego ich ukończenia na przełomie sierpnia i września. Jednocześnie informował Państwowe Ministerstwo Wojny, że możliwe jest znaczne przyspieszenie prac tak by szańce były całkowicie ukończone w połowie sierpnia, jednak związane było by to ze wzrostem kosztów od 50% do 100% .
Terminu wrześniowego nie udało się dotrzymać, jeszcze 30 września trwały prace przy szyjach szańców IV „Iwanowa Góra” i IX oraz prace rzemieślnicze (ślusarskie, szklarskie i malarskie) przy czterech kolejnych dziełach oraz wartowniach. Prace te były jednak już na ukończeniu. Opóźnienie spowodowane było wprowadzeniem zmian do pierwotnych projektów. Mianowicie przy 6 szańcach ściany budynków koszarowych i magazynowych wykonano jako murowane, jedynie stropy z drewna, a na szańcu VI „Iwanowa Góra” dodatkowo ściany schronów pogotowia i podręcznych magazynów amunicji w poprzecznicach wykonano jako murowane . Również ściany w kaponierach dzieł prowizorycznych (I „Przekopana”, II „Jaksmanice”, III „Łuczyce”, IV „Optyń”, IX, XI „Duńkowiczki” i XIII „Bolestraszyce”) zamiast z drewna wykonano jako murowane. Części murowane wykonano z użyciem zaprawy wapiennej z niegaszonego i nie dołowanego wapna. Zewnętrzne części zostały spojone i okolone hydrauliczną zaprawą wapienną. Cokół częśći murowanych dodatkowo wzmocniono gładzią tynkową. Elementy drewniane wystawione na działanie wilgoci pokryto smołą, zaś pod drewnianymi podłogami umieszczono podsypkę z suchego żwiru rzecznego. Koszt budowy szańców, wbrew przewidywaniom wyniósł jedynie 450 000 guldenów, do czego należy dodać część z całkowitych kosztów wykupu gruntów wynoszących 65 000 guldenów .
Do szańców konieczne było doprowadzenie dróg o łącznej długości 18,5 kilometra. Jako, że prowadzono w terenie górzystym, wymagały znacznych prac ziemnych oraz budowy wielu obiektów towarzyszących (mosty, przepusty, spadki wodne i postoje). Szerokość dróg wynosiła przeciętnie ok. 5 m. Ich nawierzchnię wykonano albo zwykłym żwirem rzecznym, albo metodą Macadama .
Poza szańcami w Przemyślu wykonano 20 baraków magazynowych dla żywności(nr 1 do 10 na prawym brzegu Sanu, na terenie przyległym do składu materiałów inżynierii , nr 11 do 20 na lewym brzegu Sanu w pobliżu wojskowej stacji kolejowej, przy drodze na Jarosław ). Baraki o długości 40 m, a szerokości 11 m, posiadały konstrukcję drewnianą, opartą na murowanych fundamentach i cokole. Wykonano również 4 prochownie oraz dwie wartownie (dwie prochownie, nr 1 i 2, przy Drodze na Zniesienie, dwie, nr 3 i 4, przy drodze na Lipowicę, dla każdego zespołu po jednej wartowni). Wartownie pełniły funkcję kwatery dla wartowników. Ponadto przy składnicy materiałów inżynierii konieczne były spore prace ziemne .
Wszystkie baraki do magazynowania żywności i magazyny amunicji przeznaczono na cele artylerii oraz do koszarowania wojska. Ponadto w razie zwiększenia się liczby żołnierzy w Przemyślu, jako koszary można było wykorzystać budynki koszarowe w szańcach .
W pierwszych dwóch tygodniach października 1878 r. na polecenie Państwowego Ministerstwa Wojny (z 1 września) dwa baraki żywnościowe adaptowano na koszary, by umieścić w nich na okres nadchodzącej zimy detaszowane do Przemyśla dwa bataliony (1. i 3.) z 1. pułku inżynieryjnego cesarza Franciszka Józefa .
Koszt budowy baraków wyniósł 100 000 guldenów, adaptacji dwóch z nich na koszary 6 000 guldenów, budowa prochowni i wartowni 50 000 guldenów, prace ziemne przy składzie materiałów inżynierii 10 000 guldenów. Łącznie z kosztami wykupu gruntów i budowy szańców daje to sumę 745 000 guldenów wydanych w 1878 r. na budowę umocnień w Przemyślu. Koszty administracyjne prowadzonych prac wyniosły 37 000 guldenów – ok. 5% całej sumy. Z przyznanej dotacji zostało zaoszczędzone 140 000 guldenów, które planowano wydać na przygotowanie miejsc do składowania wszystkich fortecznych materiałów artyleryjskich, na usuwanie szkód w szańcach powstałych w nadchodzącej zimie, a także na koszty funkcjonowania Dyrekcji Budowy Fortyfikacji w Przemyślu .
W celu zapobiegnięcia przypadkowych i celowych zniszczeń w nowo wybudowanych szańcach i budynkach Werner nakazał żołnierzom garnizonu Przemyśl pełnienie na nich służby wartowniczej. Na wszystkich szańcach warty miały być wystawione zarówno za dnia jak i w nocy. Warty pełnili żołnierzy w pięciodniowych turach. W skład warty wchodził podoficer lub starszy szeregowy jako komendant warty oraz trzech szeregowych. Dla zespołów prochowni (w zespole dwie prochownie), dopóki nie zdeponowano w nich amunicji, warty pełnili: 1 podoficer, 1 starszy szeregowy i 4 szeregowych. W momencie wypełnienia prochowni amunicją skład wart miał się zwiększyć i wynosić: 1 podoficera, 2 starszych szeregowych i 6 szeregowych. Również przy składzie materiałów inżynierii miała być pełniona warta za dani i w nocy w składzie: 1 podoficer, 1 starszy szeregowy i 5 szeregowych. Na koniec w wypadku zdeponowania w części baraków na lewym brzegu Sanu materiałów artylerii polowej przewidziana byłą warta w składzie: 1 podoficer lub starszy szeregowy oraz trzech szeregowych. W sumie ciągłe warty przy wszystkich obiektach pełnić miało od 55 do 65 żołnierzy .
Po zakończeniu prac Werner postulował dalszą rozbudowę i przebudowę powstałych fortyfikacji. Postulował wykonanie kolejnych 4 dzieł pierścienia oraz całego rdzenia wraz z połączeniami komunikacyjnymi (drogami). Konieczne było zrezygnowanie z drewna jako materiału budulcowego. Budynki powinny posiadać stropy murowane lub stalowe, fosy miały być głębsze i wzmocnione „palisadą” w postaci muru krenelarzowego lub przeszkodowego. Przewidywał, iż koszt każdego nowego dzieła wyniesie ok. 130 000 guldenów .
Poza samymi dziełami obronnymi planował budowę kolejnych sześciu prochowni oraz zespołów koszarowych dla batalionu artylerii fortecznej i dwóch batalionów piechoty. Całkowity koszt planowanych prac, rozłożony na trzy lata miał wynieść 1 800 000 guldenów .
Budowę baterii artyleryjskich oraz baraków magazynowych i szpitalnych (podobnie jak i obsadzenie i uzbrojenie dzieł) odkładał na okres przygotowań wojennych .
Ponadto zalecał utworzenie w Przemyślu Dyrekcji Inżynierii, z odpowiednim personelem. Dyrekcja Inżynierii miałaby kierować pracami w przydzielonym jej obwodzie budowlanym utworzonym w środkowej Galicji .
Tymczasem jako, że wracał do Lwowa, gdzie kierował Dyrekcją Inżynierii i Budowy Fortyfikacji dla Galicji, do pracy w Dyrekcji Budowy Fortyfikacji w Przemyślu (dla dokończenia pozostałych prac) powołał kapitana Friedricha Pickel’a ze sztabu inżynierii. Przydzielił mu do pomocy nadporucznika Ferdynanda Widerwitza z 2. pułku inżynierii im. arcyksięcia Leopolda, księgowego budowlanego Aügüsta Strüha i aspiranta na kierownika warsztatu Ignatzs Lammela. Dodatkowo detaszował z 1. pułku inżynierii im. cesarza Franciszka Józefa dwóch podoficerów (pisarza i kreślarza) oraz 6 saperów (dwóch jako ordynansi kancelarii, czterech do składu materiałów) . Jako siłę roboczą detaszował do Przemysla z 1. pułku inżynierii 1. i 3. batalion (2 oficerów, 8 podoficerów oraz 72 starszych szeregowych i saperów). Pozostawił również dotychczas urzędujących: Dyrektora Budowy Fortyfikacji w Przemyślu kapitana Albina Jüda ze sztabu inżynierii i księgowego Roberta Kaltneckera. Zadaniem pozostawionych ludzi była adaptacja dwóch baraków magazynowych na koszary, następnie kolejnych na cele artylerii. Ponadto opieka (usuwanie szkód) nad istniejącymi dziełami .
Odprężenie w stosunkach między Austrią a Rosją spowodowało, iż rozpoczęcie prac fortyfikacyjnych nie było naglącą potrzebą i przesunęło się w czasie. Ponadto konieczne było wykonanie nowych projektów dzieł, przetestowanie nowych technologii budowlanych (stosowania betonu). Państwowe Ministerstwo Wojny zaakceptowało konieczność budowy nowych dzieł w formie stałej i w 1881 r. ruszyła budowa pierwszego stałego fortu Przemyśla – fortu VIII „Łętownia” .
Darklu, pozdrowienia dla Was obu! Podeślij mi na maila adres to zgram płytki i wyślę. Wiem, że się opóźniam... Wiem... po prostu zagrzebałem się w kilka prac i wymiękam czasowo. Wielkie PRZEPRASZAM. Obiecuję poprawę, ale nie wiem na ile mi się uda...
Przestępstwem pewnie będzie... jakbyś mógł podesłać mi maila z przypomnieniem w piatek (wisielpl@poczta.onet.pl) byłbym wdzięczny - ostatnio zapominam o wszystkim... a teraz nie wyrobie czasowo ze skanowaniem.
potraktujemy to jako link do opracowania naukowego z podaniem bibliografii
maila przyślę w sobotę, w piątek mnie nie będzie.
a jeśli na tej części forum niewiele się dzieje, no to Wisiel - wszystko w Twoich rękach aby to rozkrecić!
_________________ Boże wspieraj, Boże ochroń
Nam Cesarza i Nasz Kraj...
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
), a na mapach papierowych także to nie jest zaznaczone
