Witam!
Mam prośbę o udzielenie mi odpowiedzi jaki kolor akselbantu (gruby sznur z żołędziami) posiadał ułan odznaczony Kawaleryjską odznaką strzelecką (Schutzenauszeichnung fur die Kavallerie) jeżeli można gdzieś znaleźć gdzieś kolorowy rysunek to z góry dziękuję.
Wiek: 56 Dołączył: 20 Sie 2005 Posty: 2442 Skąd: Warszawa
Wysłany: 2007-12-16, 20:21
Szukałem, bo mój dziadek ma też sznur na ramieniu. Po 2 latach kupiłem, piękny, oryginalny, czerwony, z gwizdkiem... Moja radość trwała krótko, bo im bardziej zagłębiałem się w temat, szukałem - no i znalazłem - wojska techniczne, pionierzy,kolejowe miały inny kolor... Stalowo-zielony. Zaprzyjaźniony fachowiec powiedział jednak, że dziadek mógł mieć piechociński, czerwony, bo i to się zdarzało... Jak było naprawdę-nie wiem
Zajrzyj pod ten adres, jest tam sporo informacji o oznakach kwalifikacyjnych:
No i jak się zorientujesz w tym wszystkim, krzyknij! Powodzenia!
No tak, ta strona jeszcze niedawno była czynna, teraz, choć spisałem dokładny adres z wydruku, nie odpowiada.
Nic nie rozumiem, po tym linku j.w. nie wlazłem, ale wpisz w google hasło twisted lanyards a wejdziesz na stronkę...
W kawalerii generalnie nie stosowano akselbantów . Akselbanty z żołędziami patrz 5 i 6
Akselbanty
Szczególny nacisk w szkoleniu podoficerów i szeregowców kładziono na wyszkolenie ogniowe , przede wszystkim na strzelanie z broni osobistej . To , że żołnierz powinien zniszczyć przeciwnika , zanim on zniszczy jego , zrozumiano juz dawno . Zwiększenie celności broni , pojawienie sie karabinów maszynowych , wywołały konieczność indywidualnego wyszkolenia strzelca . Istniały również przyczyny ekonomiczne . Im celniej strzelał żołnierz , tym mniej zużywał amunicji , i tym mniejsze , odpowiednio , były wydatki skarbu państwa .
Odznaką za celne strzelanie dla niższych szarż piechoty był akselbant . Wyjątek stanowili kawalerzyści i marynarze u których nigdy nie wprowadzono akselbantów , uważając ze dodatkowe sznury na piersi będą im przeszkadzać w działaniu .
Akselbanty powinno sie nosić na lewej piersi od guzika naramiennika do trzeciego guzika (licząc od góry) munduru . W praktyce , jak można spotkać na fotografiach , częstym zjawiskiem było noszenie akselbantów zaczepionych za drugi guzik . W przypadku noszenia munduru z dwoma rzędami guzików lub płaszcza – akselbant powinien być zaczepiony do drugiego guzika prawego rzędu . Jeśli żołnierz posiadał ponadto metalowa odznakę kwalifikacyjna , to z reguły zaczepiał akselbant za odznakę , wykorzystując zacisk na jego tylnej stronie . Podoficerowie często zawieszali na swoich akselbantach gwizdki do podawania komend – dodatkową odznakę swojego statusu dowódczego .
Po raz pierwszy akselbanty wprowadzono w 1868 r. i do roku 1870 nosiło sie je do starych , wychodzących z użycia , białych mundurów . Akselbant był spleciony z wełnianego sznura o średnicy 4 mm , i miał długosc 53,5 cm . Z jednej strony był zakończony dużą 11 cm pętlą , do zaczepiania przy naramienniku , poniżej której był doczepiony wełniany pompon-kulka o średnicy 3,5 cm . Niżej na 11 cm sznurach zaczepione były jeszcze dwie pary podobnych kulek – o średnicy 3 cm górne i 4 cm dolne . Drugi koniec akselbantu był zakończony mała pętelką do mocowania na guziku . Tylko akselbanty żandarmów i dowódców dział odbiegały istotnie od tej formy .
Akselbant tego rodzaju stal sie swojego rodzaju wizytówką armii austro-węgierskiej . Dokładnie takimi samymi akselbantami posługiwano sie po upadku cesarstwa Habsburgów w armii węgierskiej do 1932 r. Później po modyfikacji przetrwały do 1944 r. Natomiast w armii austriackiej stosowano je od grudnia 1929 do marca 1938 r .
Jako odznakę za celne strzelanie wprowadzono w wspólnej armii w roku 1868 .Od roku 1873 przeznaczona była wyłącznie dla piechoty liniowej , a od roku 1888 również honwedu .
Żeby otrzymać taka odznakę kandydat powinien pozytywnie zdać trzy egzaminy . Aby zachować prawo noszenia akselbantu żołnierz powinien zdawać corocznie egzamin .
2. Akselbant snajpera piechoty liniowej ( Scharfschuetzenauszeichnung fuer die Infanterie)
zobacz - http://ah.milua.org/awords/class-zagal/infanterie-2.html
Odznaka wyższej klasy niż akselbant za celne strzelanie , wprowadzona w roku 1906 . Przyczyną wprowadzenia tej odznaki było przezbrojenie armii w nowe karabiny systemu Mannlichera . Ponieważ nowa bron była znacznie celniejsza , praktycznie każdy żołnierz swobodnie zdawał egzamin na przyznanie akselbantu strzeleckiego . Do otrzymania odznaki snajpera należało razić cel nie mniej niż 60% wystrzałów . Egzamin należało powtarzać corocznie .
Sam akselbant spleciony jest z złotego bajorkowego sznura , pompony z jaskrawo czerwonej wełny .
Nagradzanie akselbantami jak również pozostałymi odznakami przerwano na początku wojny w 1914 roku .
Odznakę strzelecką dla niższych szarż polowych batalionów i tyrolskich pułków strzeleckich wprowadzono w lipcu 1868 r. Od roku 1878 rozszerzono jej stosowanie na piechotę landwery (z wyjątkiem strzelców krajowych) . Warunki jej zdobycia takie same jak w piechocie liniowej .
Odznakę wprowadzono razem z akselbantem snajpera piechoty i z tych samych przyczyn . Wykonane były podobnie (tylko kulki-pompony były trawiasto-zielone) , i podobne były warunki zdobycia .
Odznakę strzelca dla pułków strzelców krajowych landwery wprowadzono w 1878 r.
Akselbant był spleciony z sznura koloru trawiasto-zielonego . Zamiast kulek były dwa złociste metalowe żołędzie . Na drugim końcu akselbantu znajdował sie złocisty gwizdek (Signalpfeife).
Warunki zdobycia identyczne jak dla strzelców piechoty liniowej i landwery .
Odznaka wprowadzona z podobnych przyczyn jak odznaki snajperów piechoty liniowej i landwery .
Wzór tego akselbantu był oparty na wzorze jego poprzednika , akselbantu strzelca oddziałów strzelców krajowych . Wykonany w całości z złotego bajorkowego sznura średnicy 5 mm , a sznurki na których wiszą żołędzie były połączone złocistą metalową kulką .
Odznakę wprowadzono w roku 1910 . Żeby ja otrzymać nie wystarczyło być podoficerem , ale należało jeszcze odbyć przeszkolenie na specjalnym kursie .
Akselbant długości 44 cm był upleciony z złotego bajorkowego sznura o grubości 5 mm . Pętla i sznury z żołędziami miały po 6 cm długości .
Pętla nad żołędziami była zaczepiana na piersi , za „odznakę celowniczego” , pętla na środku akselbantu - za guzik lewego naramiennika , a pętla na końcu akselbantu – za drugi guzik munduru . Często na akselbancie noszono gwizdek . Odznakę powinno sie nosić zarówno na umundurowaniu galowym , jak i polowym . I chociaż nagradzanie nim , podobnie jak pozostałymi przerwano na początku wojny , powszechnie był wykorzystywany do końca wojny .
Odznakę dla wyszkolonych sterników pontonierów w wojskach inżynieryjnych wprowadzono w lipcu 1869 r. pod nazwa "Abzeichen fuer die Steuermanner des Pionier-Regiments"
Nazwę zmieniono w 1906 r. Akselbant wręczano po pomyślnym ukończeniu kursu sterników i wykazaniu sie swoimi umiejętnościami prowadzenia łodzi podczas budowy mostu pontonowego
Akselbant był wytwarzany z zielonej wełny.
Odznaka wprowadzona w listopadzie 1869 r. . Mogli ją otrzymać szeregowcy i gefrajtrzy , którzy przeszli przeszkolenie w wojskach inżynieryjnych , i pełniący służbę w pułku inżynieryjnym . Liczba nagrodzonych odznaka nie powinna przekraczać 8-10 ludzi w kompanii .
Akselbant wykonany z wełnianego sznura koloru ceglasto-czerwone .
Odznakę wprowadzono w roku 1890 i pozostawiono po podziale pułku na oddzielne pułki : kolejowy i telegraficzny . Warunkiem otrzymania odznaki była umiejętność budowy linii kolejowych , stacji kolejowych , linii telegraficznych , umiejętność przekazywania podstawowych sygnałów , oraz znajomość posługiwania sie materiałami wybuchowymi . Odznakę nadawał dowódca pułku , (później pułków) na wniosek dowódcy kompanii . Istniało jednak ograniczenie , zgodnie z którym nie mogło być w kompanii więcej niż 8-10 ludzi nagrodzonych odznaka .
Akselbant wykonano z wełnianego sznura koloru ciemno-zielonego .
Wiek: 56 Dołączył: 20 Sie 2005 Posty: 2442 Skąd: Warszawa
Wysłany: 2007-12-16, 21:41
Zdjęcie ze strony, o której pisałem wyżej. Mój dziadek ma sznur z odznaką pioniera - piła i dwie siekiery, ale tego dopatrzyłem się niedawno. Ma także kotwiczkę, z tego, co wyczytałem, kotwiczki były nieregulaminowe. Ale na kołnierzu ma skrzydełka wojsk kolejowych, a to, że w nich służył, potwierdza wyciąg ze stanu służby dziadka, jaki dostałem z Kriegsarchiv z Wiednia. Wobec tego jaki kolr sznura powinienem mieć jako rodzinną pamiątkę po dziadku ??? No i czy swój sznur piechociński, czerwony, z gwizdkiem w stanie idealnym, powinienem wymienić ??? Choć to nie dział "konkurs" z góry dziękuję za odpowiedź...
W kawalerii generalnie nie stosowano akselbantów . Akselbanty z żołędziami patrz 5 i 6
Kolejna zagadka : przeciez na fotce to mundur ulanski : http://www.franzferdinand.cz/cz/Cisarske-a-kralovske-vojsko/Jezdectvo/ trzecia fotografia od dolu. Albo sie myla moje stare oczy i te sznury sa od czegos innego? Mundur, czapka i helm oraz szabla przeciez kawalerii ( ulanskie). I na pierwszej fotce to samo u dragona.
_________________ Jak sie ludzie chca porozumiec, to brak jezyka nieprzeszkadza.
Gdzieś czytałem ze dopuszczalne było noszenie odznak kwalifikacyjnych jeżeli były zdobyte wcześniej podczas służby w innym rodzaju broni .
W celu uzupełnienia dodaję jeszcze okrągłe znaczki kwalifikacyjne do noszenia na piersi
Wszystkie metalowe odznaki kwalifikacyjne powinny być noszone na prawej piersi , na wierzchniej części umundurowania (np. w zimie na płaszczu)
Odznakę wprowadzono 13 czerwca 1871 r. dla kawalerii wspólnej armii i landwery . Uważano ze akselbanty w kawalerii będą przeszkadzać w wykonywaniu czynności służbowych . Dlatego pojawiła sie odznaka na pierś . Wymagania które musiał spełnić kandydat do uzyskania tej odznaki kwalifikacyjnej były takie same jak na akselbant celnego strzelca w piechocie. W roku 1876 znaczek ten wprowadzono również w kawalerii honwedu . W 1906 postanowiono ze środek znaczka powinien być pomalowany na czarno w armii i landwerze , a na czerwono w honwedzie . Nowe odznaki zostały pomalowane juz w trakcie produkcji , a otrzymane wcześniej powinny być pomalowane w własnym zakresie .
Odznaka wykonana jest z tombaku .
Odznakę wprowadzono w roku 1907 dla kawalerii armii wspólnej , a w 1910 – dla kawalerii landwery i honwedu . Odznakę wprowadzono z takich samych powodów jak rok wcześniej akselbanty snajpera w piechocie . Warunki uzyskania również były podobne , jednak rzadziej był przeprowadzany egzamin z strzelania . Regulamin nie wymagał malowania tej odznaki , istnieją jednak egzemplarze pomalowane .
Odznakę wykonano z mosiądzu
3 . Odznaka kawalerzysty (Reiterauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/kavallerie-3.html
Wprowadzona w1883 r. najpierw do kawalerii honwedu .Wykonana z oksydowanej wypolerowanej stali . W roku 1906 pojawiła sie odznaka dla kawalerii i landwery wykonana z tombaku .
4 . Odznaka celowniczego (w artylerii) (Richtauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/artillerie-1.html
Odznaka pojawiła sie w r. 1888 dla artylerii armii i landwery . W r. 1913 wprowadzono wersje dla honwedu : umieszczono na niej zamiast niemieckiej korony cesarstwa austriackiego , koronę Św. Stefana królestwa węgierskiego .
Odznaka wykonana z mosiądzu .
5 . Odznaka dowódcy okrętowego działa wieżowego (Artillerieschuetzenauszeichnung fuer Turmgeschuetzfuehrer)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/artillerie-2.html
Odznakę wprowadzono w 1896 r. żeby docenić ciężką i wymagającą dużego profesjonalizmu prace działonu działa wieżowego . Odznakę wykonano z czarnego tombaku
8. Odznaka dalmierzysty (Distanzschaetzauszeitchnung) - http://ah.milua.org/awords/class-zagal/distanz.html
Wprowadzony w 1906 r. dla posiadających kwalifikacje dalmierzysty w wszystkich rodzajach wojsk : armii , landwerze i honwedzie . Wykonana z tombaku .
9. Odznaka sanitariusza (Krankenpflegerauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/sanitats.html
Odznakę dla sanitariuszy wprowadzono w roku 1906 dla armii , landwery i honwedu , a od 1915 r. zaczęto ja wręczać młodszemu personelowi medycznemu marynarki wojennej . Aby ja otrzymać kandydat powinien uzyskać pełne kwalifikacje sanitariusza , wzorowo wypełniać swoje obowiązki w ciągu minimum 6 miesięcy , opiekując sie ciężko chorymi , przede wszystkim chorymi zakaźnie . Komendanci szpitali wojskowych występowali o wyróżnienie swojego personelu do szefa służby medycznej wojskowej komendy terenowej (Sanitaetschef Militaer-Territorialkommandos). Jedyna odznaka składająca sie z trzech elementów : podstawy z tombaku , emaliowanej nakładki i zacisku na tylnej stronie .
10. Odznaka sapera (Sappeurauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/sappeur.html
Odznaka wprowadzona 9 września 1893 r jako „odznaka specjalisty wojsk inżynieryjnych” (Arbeitsauszeichnung fuer die Pioniertruppe). Aby ja otrzymać , kandydat powinien wykazać sie wysokim stopniem przygotowania do prowadzenia różnorodnych robot ziemnych , umiejętnością wystąpienia w charakterze kierownika podczas prowadzenia robot inżynieryjnych , znać specjalistyczny sprzęt i narzędzia fortyfikacyjne oraz umieć sie nim posługiwać . W roku 1906 odznakę przemianowano na „Sappeurauszeichnung” i teraz środek odznaki powinien być pomalowany na czarno - dla armii i landwery , oraz na czerwono – dla honwedu . 14 listopada 1910 r. postanowiono , ze odznakę mogą otrzymywać również żołnierze innego rodzaju wojsk , jeśli tylko odbyli odpowiednie przeszkolenie i pozytywnie zdali egzamin zorganizowany w korpusie inżynieryjnym . W tym wypadku odznaka nosiła nazwę „Odznaka pioniera wojsk inżynieryjnych” (Pionierauszeichnung fuer Truppenpioniere). Egzamin dla pionierów z oddziałów piechoty i jegrów polowych obejmował : umiejętność prowadzenia robot inżynieryjnych w charakterze kierownika prac , posiadanie umiejętności budowy przepraw mostowych oraz w innych specjalnościach inżynieryjnych , znajomość wszystkich narzędzi fortyfikacyjnych piechoty i umiejętność posługiwania sie nimi . Dla pionierów z oddziałów kawalerii - tak samo , tylko zamiast umiejętności prowadzenia robót inżynieryjnych wymagano znajomości posługiwania sie materiałami wybuchowymi .
Odznaka była wykonana z mosiądzu .
11. Odznaka cieśli w wojskach inżynieryjnych (Zimmermannauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/zimmermann.html
Odznakę wprowadzono w 1906 r. dla armii ,landwery i honwedu . Odznakę tłoczono z tombaku .
12. Odznaka telegrafisty (Telegraphistenauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/telegraph.html
Odznakę wprowadzono w roku 1906 dla armii , landwery i honwedu (dla honwedu z węgierską koroną zamiast austriackiej) . Odznakę mogli otrzymywać szeregowcy i podoficerowie pułku telegraficznego (Telegraphenregiment), oraz plutonów telegraficznych z oddziałów piechoty i kawalerii jeśli ukończyli kurs w „szkole telegraficznej” (Telegraphenschule). W szkole wykładano eksploatacje aparatów telegraficznych , telefonów oraz innego sprzętu łączności , rożne systemy sygnałów , włącznie z alfabetem Morse,a . Dla profesjonalnych telegrafistów była to jedyna odznaka jaką mogli zdobyć . Dla telegrafistów piechoty i kawalerii częściej była to kolejna odznaka którą mogli zdobyć w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej .
Odznaka wykonana z mosiądzu .
13 . Odznaka jezdnego artylerii (Fahrauszeichnung fuer die Artillerie)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/train-1.html
Odznakę wprowadzono w roku 1906 dla armii landwery i honwedu .
Odznaka wykonana z tombaku .
14. Odznaka woźnicy (jezdnego) taborów (Fahrauszeichnung fuer die Traintruppe)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/train-2.html
Odznakę wprowadzono w 1906 r . dla armii landwery i honwedu . Odznaka wykonana z tombaku .
15. Odznaka specjalisty służb zaopatrzenia (Arbeitsauszeichnung fuer der Verpflegsbranche)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/intendant.html
Odznakę wprowadzono w 1906 r . dla armii landwery i honwedu . Odznaka wykonana z tombaku .
Odznakę wprowadzono w roku 1906 dla armii , landwery i honwedu (dla honwedu z węgierską koroną zamiast austriackiej) . Odznakę tłoczono z tombaku .
17. Odznaka trębacza (Hornistenabzeichen)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/hornist.html
Odznaka wprowadzona w 1906 r dla landwery i honwedu , przeznaczona dla starszych trębaczy . Znane są warianty odznaki gdzie na wolnej przestrzeni u góry odznaki pomiędzy liśćmi wybity jest numer pułku . Takie odznaki nazywano Hornistenabzeichen mit Regimentsnummer.
Odznaka wykonana z tombaku .
19. Odznaka cyklisty (Radfahrerauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/radfahr.html
Odznakę wprowadzono w roku 1914 dla armii i landwery . W r.1917 wprowadzona dodatkowo dla honwedu ( z węgierska korona zamiast austriackiej) .Odznaka wykonana z stopu cynku tzw. Kriegsmetall.
20. Odznaka technika artyleryjskiego (Arbeiterauszeichnung fuer technische Artillerie)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/artillerie-3.html
Odznakę wprowadzono w roku 1914 dla armii i landwery . W 1917 wprowadzono ja również w honwedzie (Arbeiterauszeichnung fuer technische Honved Artillerie), która roznila sie wprowadzeniem korony wegierskiej i litery „M” (mueszaki) zamiast „T” (technische)
Odznaki wykonane z tombaku.
22. Odznaka specjalisty zaopatrzenia (remontów) w konie kawaleryjskie (Pferdewaerterauszeichnung)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/pferd.html
Odznaka wprowadzona w 1917 r. dla armii , landwery i honwedu . Odznaka tłoczona z stali
Odznaka pojawiła sie w roku 1917 w armii , landwerze i honwedzie . Dokumentów dotyczących jej wprowadzenia nie odnaleziono . Możliwe ze pojawiła sie nieoficjalnie , w odpowiedzi na zaprzestanie w 1914 r. wyróżniania snajperów akselbantami .
Odznaka była przyszywana do munduru , do czego służyły cztery otworki na obwodzie odznaki . Odznaka była tłoczona z stopu cynku (Kriegsmetall). Zupełnie możliwe ze pokazany wariant jest późniejszą kopią , lub uszkodzonym oryginałem . Może to wyjaśniać brak zacisku i istnienie otworów .
24. Odznaka szturmowca (Sturmtruppabzeichen)
- http://ah.milua.org/awords/class-zagal/sturm.html
Odznakę wprowadzono w roku 1918 dla armii ,landwery i honwedu . Znaczek tłoczono z stopu cynku (Kriegsmetall).
Odznakę wprowadzono w czerwcu 1918 r. Wykonana z patynowanego mosiadzu
Przed pierwszą wojną światową pojawił sie jeszcze jeden rodzaj odznak kwalifikacyjnych do noszenia na piersi . Przeznaczone były dla nowego rodzaju wojsk – lotnictwa . Odznaki kwalifikacyjne tego typu mogli otrzymywać również oficerowie i zapewne dlatego wybrano dla nich całkowicie inna formę i sporządzano je w pracowniach jubilerskich z szerokim zastosowaniem emalii . Mocowane były na mundurze za pomocą szpilki lub agrafki na środku prawej kieszeni lub jej miejscu .
Wiek: 34 Dołączył: 14 Sie 2007 Posty: 25 Skąd: Wrocław
Wysłany: 2007-12-17, 15:15Re: Kolor akselbantu
jedrus napisał/a:
Witam!
Mam prośbę o udzielenie mi odpowiedzi jaki kolor akselbantu (gruby sznur z żołędziami) posiadał ułan odznaczony Kawaleryjską odznaką strzelecką (Schutzenauszeichnung fur die Kavallerie) jeżeli można gdzieś znaleźć gdzieś kolorowy rysunek to z góry dziękuję.
Art porównaj zdjęcie dziadka z zdjęciem na dole strony http://ah.milua.org/awords/class-zagal/steuermann.html Akselbant sternika pionierów (wojsk inżynieryjnych) (Steuermannauszeichnung der Pioniere) .Akselbant wręczano po pomyślnym ukończeniu kursu sterników i wykazaniu sie swoimi umiejętnościami prowadzenia łodzi podczas budowy mostu pontonowego . Może dziadek pierwotnie miał zostać pontonierem , a dopiero później trafił do wojsk kolejowych .Akselbanty kolejarzy i sterników różniły sie tylko intensywnością zieleni
Ceglasto-czerwone akselbanty mogli otrzymywać żołnierze specjaliści w pulkach inżynieryjnych (Arbeiterauszeichnung fuer Genietruppen) , jakby sie uprzeć trochę pokrewna specjalność , przynajmniej jeśli chodzi o roboty ziemne przy budowie torowiska .
Jeżeli okrągły znaczek na piersi dziadka jest odznaka sapera to od roku 1910 te odznaki mogli otrzymywać żołnierze innych rodzajów wojsk po przeszkoleniu i zdaniu egzaminu zorganizowanego w korpusie inżynieryjnym . Na tamtym zdjęciu podoficer również ma taki znaczek .
Machalico nie interesowałem sie do tej pory kawaleria , ale jestem prawie pewien ze sznury na piersi kawalerzysty z http://www.franzferdinand.cz/cz/Cisarske-a-kralovske-vojsko/Jezdectvo/ są częścią kożuszka i umożliwiały jego noszenie w sposób charakterystyczny dla kawalerzystów .
Wiek: 56 Dołączył: 20 Sie 2005 Posty: 2442 Skąd: Warszawa
Wysłany: 2007-12-17, 21:39
Odznakę na mundurze dziadka obejrzałem w bardzo dużym powiększeniu (dzięki foto cyfrowej - szczegóły lepeij widoczne niz pod lupą!) i niewątpliwie są to dwie siekierki i piła. I tu - Nowakowski (tabl. XIII,opis str. 97) podaje,że jest to odznaka saperów. Z kolei Adamienko, Jarosz na tabl. 65 (po str. 8 w opisie na str. 88 podają, że jest to odznaka wzorowego cieśli... W Ospreyu nie ma, na szczęście, bo pewnie byłoby inaczej...
No i teraz co tu pasuje ??? Fotka dziadka z tym sznurem była robiona w Korneuburgu, jeszcze bez stopnia, jest ta odznaka cieśli i sznur z kotwiczką i już skrzydełka wojsk kolejowych (zdobyłem jedno oryginalne "po dziadku")... Im bardziej się zagłębiam w te szczególiki, tym mniej wiem...
Z tym sie czesciowo zgadzam, sa sznury od kozuszka - , ale co te drugie, od dziurki guzikowej do odznaki bez polaczenia z kozuszkiem- i widac to samo jak na fotce u dragona, tak u ulana.
_________________ Jak sie ludzie chca porozumiec, to brak jezyka nieprzeszkadza.
Wiek: 56 Dołączył: 20 Sie 2005 Posty: 2442 Skąd: Warszawa
Wysłany: 2007-12-17, 22:14
Nie mogę sobie przypomnieć gdzie czytałem, ale gdzieś mi zapadło w resztki szarych komórek, że oni coś z tymi zapięciami kombinowali, zapinając je w sposób nieregulaminowy...
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
w opisie na str. 88 podają, że jest to odznaka wzorowego cieśli... W Ospreyu nie ma, na szczęście, bo pewnie byłoby inaczej...
