Arcyksiążę Rudolf {1858-1889)Rudolf, arcyksiążę austriacki (ur. 21 sierpnia 1858, zm. 30 stycznia 1889) był synem i następcą cesarza Austrii Franciszka Józefa i cesarzowej Elżbiety. Jego samobójcza śmierć w Mayerling? w 1889 stała się międzynarodowym skandalem i przyczyniła się do upadku władzy dynastii Habsburgów.
Dzieciństwo i młodość
Młody arcyksiążę RudolfRudolf urodził się w 1858, jako pierwszy syn i trzecie dziecko cesarskiej pary. W najwcześniejszych dniach swego życia, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, został odebrany matce i przekazany pod opiekę matce ojca – arcyksiężnej Zofii. Następca tronu nie widywał swoich rodziców. Elżbieta, która spędzała czas na podróżach i pielęgnowaniu swej urody, nie czuła się związana ze swoimi dziećmi, które przecież z pewnością kochała. Cesarz zaś, człowiek twardo stąpający po ziemi i bez reszty oddany obowiązkom, przekładał surowość nad ojcowskie uczucie.
Dzieciństwo spędził więc Rudolf samotnie, pozbawiony kontaktu z rówieśnikami, wychowywany przez surowych guwernerów, zawodowych żołnierzy wybieranych przez cesarza, którzy z wrażliwego chłopca chcieli uczynić godnego cesarskiego tytułu władcę.
Surowe wychowanie i brak miłości ze strony rodziców przyczyniły się z pewnością do późniejszych problemów emocjonalnych Rudolfa.
10 maja 1881 ożenił się z belgijską księżniczką Stefanią, córką Leopolda II. Wesele odbyło się z wielką pompą i splendorem godnym przyszłego cesarza. Rudolf wydawał się być zakochany w swej młodziutkiej żonie, którą jego matka nazywała "tłustą słonicą". Po narodzinach ich jedynego dziecka, arcyksiężnej Elżbiety (21 września 1883), książęca para bezpowrotnie oddaliła się od siebie (co było też spowodowane licznymi chorobami wenerycznymi Rudolfa, których nabawił się z powodu swej chronicznej niewierności).
Cierpiący na neurastenię arcyksiążę pociechy szukał w alkoholu, morfinie i kobiecym towarzystwie.
Rudolf i polityka
Arcyksiążę Rudolf z przyszłym cesarzem Wilhelmem IIW odróżnieniu od swego głęboko konserwatywnego ojca, Rudolf był zagorzałym zwolennikiem liberalizmu, co ideologicznie zbliżało go do matki. Arcyksiążę obracał się w wiedeńskich kręgach republikańskich, co wprawiało Franciszka Józefa we wściekłość. Był również przeciwnikiem sojuszu Austrii z Niemcami, co w przypadku, gdyby został cesarzem, mogłoby mieć duży wpływ na losy Europy w XX w.
Tragedia w Mayerling
Mary Vetsera, kochanka RudolfaW 1887 Rudolf zakupił zameczek myśliwski w Mayerling. Jesienią następnego roku 30-letni następca tronu spotkał 17-letnią baronównę Mary Vetserę. Od samego początku tej znajomości Mary otaczała Rudolfa boską niemalże czcią i była gotowa zrobić dla niego wszystko. Nie był to z pewnością dla Rudolfa największy romans jego życia, ale darzył Mary uczuciem i był poruszony jej bezgraniczną, fanatyczną wręcz miłością do niego. Gdy następca tronu podjął decyzję o własnym samobójstwie, Mary była gotowa towarzyszyć mu w tym dramatycznym posunięciu.
Według oficjalnych raportów, ich śmierć była wynikiem cesarskiego nakazu zakończenia romansu arcyksięcia. Jak wykazało prowadzone śledztwo, Rudolf, zgodnie z umową zawartą z Mary, zastrzelił swoją kochankę, a następnie oddał strzał we własną głowę.
Arcyksiążę został oficjalnie uznany za "psychcznie niestabilnego", by jako samobójca mógł być pochowany z wszelkimi honorami. Pogrzeb odbył w Wiedniu, a ciało Rudolfa złożono w cesarskiej krypcie kościoła Kapucynów. Zwłoki Mary zostały potajemnie wywiezione z Mayerling i złożone na cmentarzu w Heiligenkreuz.
Powszechnie znana była fascynacja Rudolfa śmiercią i jego zmęczenie dręczącymi go dolegliwościami. Na biurku zwykł trzymać ludzką czaszkę i rewolwer. W Mary znalazł wierną towarzyszkę, darzącą go wielką miłością, swej ostatniej wędrówki do Mayerling – teatru tragedii, który później z rozkazu cesarza został zaadaptowany na klasztor karmelitanek.
Samobójstwo czy morderstwo?
Skutki śmierci arcyksięcia Rudolfa
Śmierć jedynego syna cesarza sprawiła, że małżeństwo Franciszka Józefa i Elżbiety zupełnie się rozpadło. Cesarzowa pogrążyła się w melancholii i wyrzutach sumienia, które nie opuściły jej aż do śmierci. Nowym następcą tronu austro-węgierskiego został arcyksiążę Karol Ludwig, brat cesarza, a po jego śmierci Franciszek Ferdynand. Zabójstwo tego ostatniego w 1914 pociągnęło za sobą łańcuch zdarzeń zwany I wojną światową.
Gdyby Rudolf przeżył jeszcze kilka lat, nie jest wykluczone, że Franciszek Józef abdykowałby, zostawiając tron cesarzowi znacznie bardziej liberalnemu, nowoczesnemu i przeciwnemu sojuszowi z Niemcami synowi. Kto wie, jak wówczas potoczyłyby się losy Austro-Węgier?
Stało się jednak inaczej. Tron otrzymał bratanek Franciszka Józefa, Karol I, który w 1916 został ostatnim austriackim cesarzem, i który, choć się starał, nie był w stanie zakończyć wojny i uchronić monarchii Habsburgów przed ostatecznym upadkiem.
Powyższy tekst już umieściłem w dziale "Tragedia Mayerling".
_________________ "Odrzucamy wszelkie totalizmy, opieramy się na kulturze łacińskiej, wyrażamy nadzieję na odrodzenie ludów w dorzeczu Dunaju, chcemy wspólnej granicy z Węgrami, chcemy monarchii."
K. u. K. Feldmarschalleutnant K. von Gross-Sanden, "Tiger von Krakau"
Arcyksiaze Rudolf znajduje sie na liscie doktorow h.c. Uniwersytetu Jagiellonskiego .
W roku 1887 arcyksiaze Rudolf nastepca tronu Austro-Wegier otrzymal tytul doktora h.c filozofii Uniwersytetu Jagiellonskiego
Informacje te znalazlem na stronie wikipedii . http://pl.wikipedia.org/wiki/Doktorzy_honoris_causa_Uniwersytetu_Jagiello%C5%84skiego Rok 1887 byl wyjatkowy jesli idzie o uhonorowanie tymi tytulami- po raz pierwszy az 13 osob . Nastapilo to w związku z uroczystym otwarciem reprezentacyjnego gmachu Collegium Novum, mającego odtąd stanowić siedzibę władz Uniwersytetu .
Nastepna taka ,a nawet liczniejsz grupa osob byla uhonorowana w 1900.(500-lecie odnowienia )
W roku 1887 honorowe doktoraty otrzymali:
August Cieszkowski dr hc prawa; filozof
Ignacy Domeyko dr hc medycyny; prof. chemii i mineralogii Uniwersytetu Santiago
Paweł Gautsch-de Frankethurn dr hc filozofii; b. minister Wyznań i Oświaty w Wiedniu
>Rudolf Habsburg dr hc filozofii; arcyksiążę, następca tronu austriackiego<
Julian Klaczko dr hc prawa; pisarz polityczny
Jan Ignacy Korytkowski dr hc teologii; kanonik kapituły w Gnieźnie
Adam Krasiński dr hc filozofii; b. biskup wileński
Józef Supiński dr hc prawa; ekonomista
Jan Matejko dr hc filozofii; artysta malarz, profesor malarstwa historycznego i dyrektor Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie
Seweryn Morawski dr hc teologii; arcybiskup metropolita lwowski obrządku łacińskiego
Michał Nowodworski- dr hc teologii; wydawca i redaktor "Encyklopedii Kościelnej"
Wiktor Szokalski dr hc medycyny; b. prof. medycyny w Szkole Głównej w Warszawie, naczelny lekarz Instytutu Oftalmologicznego w Warszawie
Władysław Taczanowski dr hc filozofii; dyrektor Muzeum Historii Naturalnej w Warszawie.
Przyznanie doktoratu bylo jak sadze tylko kurtuazyjnym gestem w kierunku domu panujacego gdyz w http://www3.uj.edu.pl/alma/alma/75/01/25.html o Habsburgu juz nie ma ani slowa a nawet jest mowa o 12 doktoratach
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
- podczas wręczania h.c. zawsze podaje się jakiś powód - mniej lub bardziej wiarygodny 
